Hallo allemaal,

Alweer een flinke tijd geleden dat ik wat hebt gepost. Mijn hopen van de vorige keer op beter internet heeft helaas niet veel uitgehaald. Afrika en internet zijn nog steeds niet de beste combinatie. Maar gelukkig nu even wel.Tja waar zal ik is beginnen vandaag er is zoveel gebeurd sinds mijn laatste verhaaltje. Ik zal de hoogtepunten van de afgelopen tijd maar op schrijven.

We hadden dus een weekje vrij genomen van werk en zijn naar Zanzibar geweest. Heerlijke tijd daar gehad het was een soort vakantie op vakantie. Het absolute hoogtepunt van Zanzibar is de dolfijnentour. We hadden via het touristenbureau een dolfijnentour geboekt. De man probeerde ons eerst echt af te zetten, maar toen hebben we onze afding skills in de strijd gegooit en toen kwamen we uit op een prachtige prijsje. We werden s ochtends bij ons hotel opgepikt waarna we naar de desbetreffende locatie werden gereden. Ons dolfijnen tour groepjes bestond uit 4 mensen van mijn groep, 3 deense meiden die de hele tijd liepen te zeuren over hoe stom ze Afrika vonden en een Indier die niet goed kon zwemmen, een lekker bond gezelschap. Toen we het bootje zagen waarmee we de zee op zouden gaan om de dolfijnen te zoeken en dan in het water te springen, kreeg ik een halve hartverlamming. Het was een houten in elkaar geknutselt bootje met een heel klein motortje aan de achterkant en er zaten volgens mij ook gaten in de boot want ze waren er behoorlijk wat water aan het uithalen. Maar goed in het kader van avontuurlijk wij dat bootje in. Toen we al een flink eind op zee zaten begon een van de meiden ineens over haaien. Echt elk eng verhaal kwam naar boven en toen ik vroeg zijn er hier haaien, zei ze heel vrolijk ja er zijn hier ook haaien. Toen dacht ik 'waarom doe ik dit ook alweer' Maar het was echt fantastisch! Midden op zee zwemmen met wilde dolfijnen. Ze waren telkens heel dicht bij en op een gegeven moment zwom er een groep van ongeveer 8 dolfijnen recht onder mij. We moesten er elke keer uitspringen dan konden we heel ff mee zwemmen en dan waren ze weer te ver weg en dan hup het bootje weer in om naar ze toe te varen om er weer uit te springen. Het was echt heel bijzonder!

Nadat we terug kwamen van Zanzibar hadden we nog 2 volle weken van projectwerk. Het waren 2 mooie weken waarin we heel hard hebben gewerkt. Alle toiletten zijn af, ik mocht heel lekker de binnen kant van de toiletten verven terwijl ze al in gebruik zijn, top klusje! En we hebben de school geverfd. Dat was een project dat de 3 maanders hadden gestart. Toen zij hier aankwamen zag de school er echt uit als een gevangenis, dus kwamen ze met het idee om naast de toiletten ook de school op te knappen. We hebben eerst alle oude verf er af moeten schrapen, de barsten in de muren erger maken om ze vervolgens weer te ficken. En als laatste kwam het leukste gedeelte het verven van de school. Ik heb samen met 3 andere het verteringssysteem geschildert. Er is een wereldmap, een kaart van afrika, kaart van Tanzania, planeten, het hart, en nog meer. De school ziet er echt fantastisch uit en de kinderen keken echt hun ogen uit. Ik heb in de laatste periode ook veel lesgegeven in het dorp. Wat ga ik dat missen!! Ze zijn allemaal zo vooruit gegaan toen we hier kwamen spraken de beginners echt geen woord engels en nu kunnen ze basic gesprekken met je voeren.

We hebben op de valreep ook nog iets heel triests mee gemaakt. Op vrijdag avond vorige week was een van de jongens jarig dus zijn uit eten gegaan, bij een soort van pizzeria achtig iets. Toen we werden opgehaald door de kamp bus, was de manager van kamp er ook met de mededeling dat die slecht nieuws had voor ons. Een van de jongens van het dorp was overleden. Hij had een giftige vis gegeten. James was 22 en zat ik ook in het beginners klasje van Engels les. Iedereen was helemaal in shock nadat nieuws. We zijn allemaal heel close met de locals van het dorpje en we kende James allemaal. De hele busrit terug naar kamp was het stil en hoorde je hier en daar gesnik. Vanwege de moslimse cultuur werd James de volgende dag al begraven. Een deel van ons waaronder ik zijn naar de begrafenis geweest. We waren allemaal best wel zenuwachtig om er naar toe te gaan. De begrafenis was echt niet te vergelijken met hoe we meestal een begrafenis in Nederland hebben. De vrouwen zijn totaal afgescheiden van de mannen en zitten de hele tijd op een kleedje. Wij zaten ook op een kleed met zijn alle tussen ik schat zo 50 andere vrouwen. Het was eigenlijk de hele tijd heel rustig. Toen op een gegeven moment de vrouwen die heel dicht bij de familie en James stonden allemaal het huis in gingen. En echt histerisch begonnen te huilen. Ik heb echt nog nooit zo iets gehoord. Op een gegeven moment werd er zelfs iemand het huis uit gedragen die was flauw gevallen. Een van de vrouwen die ook bij mij in het beginnersklasje zitten was ook echt histerisch aan het huilen en toen kwam ze naar moe toe en stortte zo ongeveer in elkaar in mijn armen. Nou toen moest ik toch ook echt ff een traantje weg pinken. Het heftige huilen hield ook ineens weer op en toen was de begrafenis ook afgelopen. Op de ene of andere manier was het best wel mooi om daar met zijn alle te zitten en aan James te denken. Ik denk dat het heel goed is dat we zijn, het sloot het een soort van af.

Deze week hebben we afscheid genomen van de school en van de mensen in het dorp. Het was best wel moeilijk om afscheid te nemen. Je merkt dat je veel meer aan de mensen gehecht ben geraakt dan gedacht. Op school hadden we echt een soort afscheidsceremonie met speeches, dansjes en liedjes. heel mooi en heel lief. In het dorp hadden we een samen komen met iedereen waar we ook al onze kleren en andere spullen hebben weg gegeven. Dat was heel gezellig en er hing een ontspannen sfeer maar iedereen was toch ook wel verdrietig. Ik ga zeker de mensen in het dorp en vooral mijn beginnersklasje echt vreselijk missen!

Gister ochtend zijn we van Tanga naar Moshi gereden, waar we een nachtje in een hotel hadden. Gisteravond ons laatste diner met zijn alle! En vanavond vlieg ik dan toch echt weer terug naar huis. De tijd is gevlogen en aan de andere lijkt Nederland ook al weer zo lang geleden. En nu heb ik nog maar 1 minuut internet dus ga er vandoor, ook al had ik graag nog meetr willen schrijven, dat vertel ik dat wel in reallife terug in Nederland.

Tot snel!!!!!

Liefs Renee